Different press releases exist related to the arrest of Roman Polanski in Zurich. In europe it is suggested that the united states and the swiss confederation are responsible for years of secretly organized repression that the now 76 year old man has to endure.
French filmmaker
Roman Polanksi
is requested by the United States upon arrival in Swiss territory to be arrested on suspicion of having sex with a minor. Police in Zurich has taken him into custody. He was heading to the festival in that city, where he would be honored tonight for his entire oeuvre. In 1977 he had sexual contact with the then 13-year-old Samantha Geimer that did a photo shoot. He had already confessed sex in exchange for dropping more serious charges imposed when he lived in the United States. The victim made an arrangement with Polanski, it is unknown how much money is involved. During subsequent settlement by american justice he took the safe side and fled to France. It is unknown to which extend followers of religious groups are involved with the yearlong allegations that Polanski experiences.
Roman Polanski and Sharon Tate in better times
After his mother died in 1942, he escaped the Kraków ghetto at the age of nine. His father survived the Auschwitz Mauthausen-Gusen concentration camp. Roman Polanski started his film career in 1953 as an actor.
After divorce of his first wife, he did not gain much success until januari 1968 when he married actress Sharon Tate. June 1968, the release of the ‘Rosemary's Baby’ caused discussion about secret religious contacts, interests and pressures that brand unborn children to be satans that are to be condemned. The story is about Rosemary, her struggling for work husband Guy and their neighbours, a traditional but seemingly friendly couple. When the woman gets pregnant she alieniates from her husband who is involved in his work and with the neighbours. Influenced by her neighbours and their relations, she is in unsafe situations and loses grip on her life when the child is born.
Being 14 years old in the Netherlands we wondered what people wanted in the United
States. At that time in the 1960s they let ask me to wish that rather the wife of
Roman Polanski was to be murdered than someone of my family and friends. We did
not know Polanski and his wife and why this was asked. We were anti-authoritarian
at that age and did not believe these threats were genuine. I refused to wish any
murder at all, it seemed bad people asking such things.
Later on in 1968, Sharon Tate was murdered and we talked about it at school
during math class. After gathering scarce information we asked the 'Rosemary's
Baby' film not be released in the Netherlands until we had a clear view of
what was going on and we could take position. At the age of 17 my father died. He
may have lived many years longer when he had not been a guinea pig in open heart
surgery experiments.
Year later at the Social faculty of Utrecht University, we became aware that
people that pose such a question are from religious and dangerous circles,
fighting to keep traditional values in society. They apparently saw the Rosemary's
Baby motion picture as a means for consultation a young counterparty that had
modern visions in the 1960s about sex and friendship before marriage. They had
imposed serious threats on a 14 year old boy and we see them as responsible for
the murder on Sharon Tate and related with the dead of my father. Our view is that
the film written and directed by Roman Polanski was no guilty and in 1973 the
film was released in the Netherlands.
We are aware that we have to do with severe opponents. Fundamentalists can
bring you in unsafe situations. I will never forget what happened in my youth and
am determined to tell the truth and survive.
August 1968 Roman Polanski's wife Sharon Tate was murdered by followers of Charles Manson, leader of a violent cult. The Rosemary's Baby film became an icon against repression of gossiped parents, because of the non-conformist work of the screenplay writer/director. Millions of parents experience traditional and fiction norms and values, for example to exclude fathers from parenthood when they live divorced from mothers. Even today these parents have to promote the attention of carelessly doctors and schoolteachers to protect their children against rage and hatred.
Affected children may show psychosocial complaints outwards such as stubbornness,
pressure, tough and aggressive or angry behavior, this is charging the
environment. Also inward and silent complaints may occur such as lack of
confidence, a retired life, eating disorders, bullying, attention and
concentration difficulties in school, anxiety, depression and sleep problems. Also
bedwetting is reported. All these complaints have a negative impact on their
development. These children as they grow up often show difficulties and behaviour
that can disturb social and economic aspects of society. Religious inspired
youthcare and subsequent justicial psychiatric repression are spoiling even
further and are a costly burden on villages, cities and governments.
- In public opinion there is predominantly public support
for non conformist people for whom financial gain is not the first priority in
their active life and/or practice serial monogamy and/or have an international
orientation as Polanski has. When government institutions regarding these
parents will go along with public opinion, backbiting and repression on them
will reduce. That will cause many to be able to lead a regular life of their
own and bring up children to prosperity and happiness. Especially in education
and healthcare there are opportunities to change the repression into effective
support for parents at key moments, to allow them building up lives to their
hearts desire.
- Moreover, properly rating and respecting active and
communicating people has tremendous worth for human capital on earth and will
lead society out of the current social and economic recession with the
speed of light. More sincere justice will benefit our natural habitat and
environment…
He continued making films, such as in 1974 the Los Angeles murder detective screenplay ‘China Town’. In a 1979 film, a milkmaid at the countryside called 'Tess' falls after her father's dead upon desperately hard times. She faces starvation, eviction and homelessness and becomes a mistress of a would be aristocrat in order to support her mother and siblings. After rape and seduction she leaves pregnant, the baby is born sickly and dies. Tess escapes the neglectful father and finds true love in the arms of a missionary farmer that embraces her as his wife without passing moral judgement on her actions. This drama is dedicated to the memory of his beloved wife Sharon Tate and won three Academy Awards.
For decades now Polanski is widely considered one of the greatest contemporary film directors of art house and commercial films as well. In addition, with ‘The Pianist’ he got three Oscars in 2003, including best director. In his autobiograph film the story is about the brilliant pianist Wladyslaw Szpilman, a Polish Jew that witnesses the restrictions nazis place on jews. As his family is rounded up to be shipped off to the nazi labor camps, he escapes deportation and eludes capture by living in the ruins of the Warsaw ghetto.
The French minister of culture and communications Frederic Mitterand says to be ‘amazed’ about the swiss arrest. Mitterrand regrets ‘this new test for someone who has been through so much’ and promised to do everything to the director's release. France and Poland will request the United States to let release Roman Polanski. French Foreign Minister Bernard Kouchner adds he has asked the United States to drop the charges.
We know that american justice has requested his extradition in europe since 2005. The documentary in which Polanski was called ‘Wanted and Desired’ stems from 1998. Against the decision by an american court to reopen the case, he appealed february 20th this year. The court said at the hearing that the case would be considered only when he would come back to america. Prosecutors in Los Angeles say the arrest warrant was submitted to the Department of Justice after they heard that Polanski would take the prize in Zurich. Justice in turn sent it on to authorities in switzerland. Whether the man is actually handed over to the united states, will depend on extradiction procedures that the swiss confederation is awaiting. Polanski's swiss lawyer Lorenz Erni will appeal against the arrest.
Roman Polanski waves goodbye
The woman named as victim wants the father of a child that never could see the light of day, not to be prosecuted. In a statement of four pages Samantha Geimer, the now 45 years old mother of four children, tells that it disappoints her that the regional prosecutor has not dropped the case. “The time has come to end this case, your honour” said her lawyer to the judge, “If Mr. Polanski was treated fairly, we would not be here 32 years later”. Samantha filed a request to have the charges against Polanski dismissed, saying “decades of publicity as well as the prosecutor's focus on lurid details continues to traumatize me and my family”. So lets do real justice and stop imposing this horror on Polanski.
Samantha Geimer then and now
Labels: International, Repressie
Nicolaas Beugeling duikt in de 19e eeuw op in de analen van Veenhuizen. Hij ligt op vak 1 begraven. Zijn nakomelingen, bezig met een familiestamboom, plaatsten het houten gedenkteken aan de rand van het vak.
In verband met de slachtoffers van de cholera-epedemie die in de jaren 1847-49 in Veenhuizen woedde, mag het veld niet geopend worden. Dat is een maatregel in het kader van de volksgezondheid; een wachttijd van 150 jaar moet dan in acht genomen worden. De precieze begraafplaats van Nicolaas is onbekend, de zerk is symbool voor hém én zijn tijdgenoten.
Van: de burgemeester van Dwingelo
Aan: de goeverneur van Drenthe te Assen
Omtrent: Nicolaas Beugeling met vrouw en kind
dafo
er bevint zig in deze Gemeente een alder lastigst suget genaamd Nicolaas Beugeling hij is gehuwt heeft een vrouw en een kind
hij is verkeert opgebragt, heeft geen boeren werk geleerd en is daaartoe thans ongeschikt en daaarteboven traag van aart, heeft enige jaren in dienst geweest, is gedeserteerd, en heeft enige jaren de kruiwagen straf te leiden ondergaan en plagt zig nu sints enigentijd met bedelen in de Gemeente (en soms op een vrij brutale wijze) te generen
menigvuldigen klagten desgewenst zijn bij mij ingekomen het welk ten gevolge heeft gehad, dat wij een besluit hebben genomen dat niemand in deze gemeente, aan de bedelaar bij de huizen het zij dezelve in de gemeente te huis behoort of van elders koomt iets mag geven, dit wordt hier naar de strikste letter geopserveert, men ziet sints eenigen tijd volstrekt geen vreemde bedelaars meer in deze gemeente en onze eigen armen bedelen evenzomin aan de huizen daar het nodig is wort hulp verleent (eerlang zal ik de deswegens gemaakte keur ter aprobatie inzenden)
dit brengt dan nu beugeling in de verlegenheit
werken verkiest hij niet en werk waartoe hij dan noch eenigsints geschikt is (zooals des zomers hooijen enz) is er thans niet en alzo heeft hij zig gisteren ten Gemeente huize vervoegt ten tijde dat de raad juist vergaderd was en verklaart wel vrijwillig met vrouw en kind na de Colonie te willen vertrekken blijkens het hierbij overlegde stuk.
De raat dezer Gemeente is eenparig van gevoelens dat aan zijn verlangen moet worden voldan en dat het beter is de kosten bij de maatschappij van Weldadigheid voor hem te penderen te dragen, een langer met deze lastige lieden bezwaart te zijn ik verzoek alzo Uw H E D G om te willen bewerken dat er een bilijk convenant tusschen de Maatschappij van Weldadigheid nopens het onderhoud van hun met ons mag worden instand gebracht, beide man en vrouw zijn gezond, sterk, van middelbare jaren en (als onder een behoorlijk opzigt zijn) zeer wel geschikt om te werken, dog op hun zelve staande, onwillig, zie daar het ware tafereel van deze lieden opgehangen en zal als nu Uw H E D G welneming blijven afwachten
De Burgemeester
Labels: Economie, Repressie
Alleenstaand moederschap brengt
ernstige schade
toe aan kinderen.
Het alleenstaand moederschap zoals wij dat in deze tijden kennen, kwam in
deze omvang eerder voor in ghetto's van Amerika en in Nederlandse
rijksgebiedsdelen. Het vaderloos zijn van kinderen kan te maken hebben met een
terugkeer naar een primitieve status van de moedermens, een verval van beschaving.
De salarissen bij justitie, kinderbescherming, psychiatrie
en jeugdzorg en de bijbehorende commercie van advocatuur en scheidingsbeurs zouden
slechts aanvullend een oorzaak zijn. Volgens een andere opvatting is de
onderontwikkeling van kinderen een door instanties georganiseerd proces.
Claude Lanzmann, regisseur van de film Shoah:
“Ik wil met de woorden van de nazi's in mijn film duidelijk maken dat de moord op de joden een bureaucratisch proces was, vergelijkbaar met de organisatie van bijvoorbeeld het openbaar vervoer in een moderne maatschappij. Door dat systeem hoefde niemand zich verantwoordelijk te voelen voor wat er gebeurde. Maar juist dat systeem bewijst dat het afmaken van de joden niet het werk was van een handvol gekken zoals sommige Duitsers ons nu zo graag zouden laten geloven”. Lanzmann heeft het over de grootste bestialiteit uit de geschiedenis van de mensheid, de joden aangedaan. Elk woord van commentaar zij met respect gezegd.
Bureaucratie
Lanzmann verwijst naar een maatschappelijk systeem. Juist door geen gebruik te maken van historische filmopnamen waarin de toeschouwer zich zou verliezen raakt Lanzmann de kern van de zaak: “In de bureaucratie is niemand verantwoordelijk” waarschuwen kritische rechtssociologen, doelend op de hedendaagse bureaucratie, niet ver-van-ons-bed maar in het rechtsstatelijke Nederland. Het hele volgende betoog gaat niet over wat Stalin heeft gedaan of Idi Amin, Botha of Videla, maar over de actualiteitswaarde van de holocaust voor onze eigen Nederlandse bureaucratie.
Bureaucratie impliceert gewetenloosheid en gewetenloze daden. Hoe gruwelijk moet het kwaad zich hebben voorgedaan voor de mensheid alert wordt? Na de Tweede Wereldoorlog en in ons eigen land om ons heen kijkende moeten we constateren dat het enige wat sommigen er van hebben geleerd is dat het zo gruwelijk niet meer mag toegaan.
Uitgestoten uit de rechtsgemeenschap
De Neurenberger wetten van 1935 stelden een huwelijksverbod in tussen joden en ‘ariërs’ en schiepen het onderscheid tussen ‘Staats onderhorigen’ (die alleen maar plichten hadden) en ‘Rijks burgers’. Waarom waren die Neurenberger wetten verwerpelijk? Niet omdat ze op
miljoenen moorden uitliepen, maar omdat een groep mensen uit de rechtsgemeenschap werd gestoten. Voor de uitgestotenen golden voortaan andere regels en zij vielen buiten de gangbare rechtsbescherming. Stap voor stap leidde dit tot de holocaust. Maar elke stap op zichzelf was verwerpelijk, ook zonder de holocaust, omdat de toenmalige samenleving zich, onder andere door middel van de wet, vergreep aan de integriteit van joodse mensen: hun familierechtelijke integriteit, later hun economische integriteit en uiteindelijk zelfs ontkende die samenleving hun recht op leven.
De eliminatie van de Staats toebehorende vader
Geen grondwet, geen mensenrechtenverdrag is in staat de garantie te verschaffen die zij beogen. Wij blijken blind voor gewetenloze daden indien die zich in een niet zo apert gruwelijk uiterlijk gehuld hebben. Die blindheid heeft twee namen: conformisme en autoriteit. Die blindheid doet zich voor zowel binnen als buiten de bureaucratische hiërarchie, ja zelfs het gros van de slachtoffers is er door getroffen.
Het enige wat sommigen geleerd hebben is het herkennen van nieuwe dreigingen, maar dan alleen indien ze lijken op de bekende dreigingen: als het om erkende vormen van marteling en racisme gaat. De samenleving is slechts alert genoeg om kleine stappen naar de toekomst te maken: Naar aanleiding van jodenhaat wordt rassenhaat herkend en ook vreemdelingenhaat. Naar aanleiding van concentratiekamp en gaskamer wordt marteling herkend. Wij herdenken homosexuele slachtoffers en zigeuners en herkennen de discriminatie nog steeds. Maar met onze verkokerde blik kunnen wij slechts in ééndimensionale stappen nemen. Wij denken dat we klaar zijn als we antifascistische actiegroepjes voor de televisie halen en met onze aandacht belonen.
Openlijk geven we uiting aan onze verachting voor extreem-rechts en zelfgenoegzaam wassen wij onze handen in onschuld. Wij komen eenvoudig niet op het idee om het kwaad zijn steeds wisselende masker af te rukken, om te ontdekken dat het systeem waar wij zelf deel van uitmaken vuile handen heeft.
Met welk recht zouden wij ons illusies maken? Het Christendom claimt het octrooi op de humaniteit. Maar datzelfde Christendom heeft mede de kiem ("zijn bloed kome over ons en onze kinderen") gelegd voor de grootste beestachtigheden van de menselijke beschaving (zie de Poolse kerkgangers in Lanzmanns film).
De SS-ers waren gewone brave huisvaders die thuis met vrouw en kinderen net zo kerstmis vierden als U en ik. Dit nu roept een knagende vraag op: Als U en ik thuis met onze kinderen kerstmis vieren, van wat in onze samenleving zeggen wij: “Wij hebben het niet geweten”? Deze vraag moeten wij onszelf stellen willen wij onszelf niet tot schijnheiligen bestempelen. Welke zijn de ongerechtigheden waarmee onze bureaucratie zich inlaat maar waarvan wij zeggen dat wij het fijne niet van weten of die door ons uit conformisme maar geaccepteerd worden als een noodzakelijk kwaad? Wij zijn soms wonderlijk conformistisch en gezagsgetrouw, vooral als het het leed betreft van mensen met een etiket dat tóch niet op onszelf past, ten opzichte van wie wij ons ongemerkt superieur voelen: werkelozen, allochtonen, homofielen, mensen die als verdachte zijn aangemerkt, onderbetaalde vrouwen, ouders van uit huis geplaatste kinderen, gescheiden vaders. Ook wij zeggen in wezen: “Opdracht is opdracht, het zal wel goed zitten, hoe zou het anders moeten”. Ook wij zien, net als de Duitsers destijds, vaak genoeg iets onbegrijpelijks en zorgwekkends, maar denken: “Het hoort zo, het kan niet anders” of “Het kan niet waar zijn dat onze overheid iets onrechtvaardigs doet”. Wij zijn voor onze bescherming afhankelijk van de overheid en dat maakt ons maar al te gemakkelijk blindelings gezagsgetrouw en loyaal met de Staat. Het is voor ons dan ook ongelooflijk dat vadertje staat op bureaucratische wijze nodeloos menselijk leed organiseert terwille van wat als rust en orde van anderen of als noodzakelijk kwaad gepresenteerd wordt.
Schijnbaar objectieve, suggestieve taal
Over gescheiden ouders en hun kinderen bestaan vooroordelen, zelfgenoegzaamheid, haat, afgunst, zelfzucht, macht, aanzien, hoogmoedswaan en minachting. Maar door schijnbaar objectieve, suggestieve taal worden argeloze mensen op een dwaalspoor gebracht. Een taal met suggesties en automatische suggesties. Het is een groepsdenken, een vorm van waandenken die zich van een groep meester maakt als zij helemaal bevangen raken van de superioriteit van het eigen standpunt. Wie denkt nog na bij een woord als ‘kinderbescherming’? De kinderbeschermers zelf allerminst. En wie beweert dat de vlag van de kinderbescherming de lading niet dekt wordt er, bij wijze van probleemvervalsing overigens, fijntjes op gewezen dat de ouders er nu eenmaal ‘zelf niet uitkomen’, dat er nu eenmaal in zo'n geval altijd één bevoordeelde en één benadeelde partij zal zijn.
Het vergt een psycho-analytisch inzicht in het maatschappijgebeuren om te kunnen herkennen op welke momenten onze overheid, onze samenleving, een permanente wolf in schaapskleren is. Hoe diep zal de schaamte zijn zodra wij inzien in welke wolf wij een leider gezien hebben, zodra wij inzien welk een leed wij hebben laten aanrichten zonder protest. Of gaan wij dan ook ontkennen of bagatelliseren, net als de voormalige SS-ers in Lanzmanns film?
Is autoriteit gewetensvol?
Uit 1981 dateert de film The Wave. Deze film is gebaseerd op de ervaringen in een klas van een middelbare school in Palo Alto, California in april 1967. Een groep leerlingen wordt in de geschiedenisles geconfronteerd met de periode van het nationaal-socialisme. De leraar, waarschuwend voor herhaling van het nationaal- socialisme, stuit wat dit laatste betreft op ongeloof van de leerlingen. De charismatische leraar weet, bij wijze van waarschuwing, de leerlingen te manipuleren en de groep te kneden tot een fascistische jeugdbeweging, onderdanig aan een denkbeeldige sterke man. De uitwendige kenmerken waren vervangen: Het hakenkruis was vervangen door een golfsymbool (The Wave), de Hitlergroet door weer een ander gebaar. Pas toen de groepsleden hun sterke man aanschouwden (een brallende Hitler, geprojecteerd op het filmdoek in de aula van de school) vielen hen de schellen van de ogen en zagen zij in hoe pervers die jeugdbeweging was. Schaamte, diepe schaamte was hun deel.
Besef van goed en kwaad heeft men pas als men de onderdrukten kan herkennen en men zich in hen kan verplaatsen.
Hoe geplaveid zijn de sluipwegen die het geweten van de mens ontwijken? Een onthullend experiment is in het bekende Milgram-onderzoek over conformisme dat in 1974 is beschreven. Aan een proefpersoon konden elektrische schokken tot 450 volt worden toegediend. Hij werd gewaarschuwd dat er gevaar was en een sterke schok zou krijgen als hij een fout maakte. De grote meerderheid van proefpersonen (uit alle lagen van de bevolking) was bereid de steeds harder kermende persoon de schokken toe te dienen. Daartoe aangezet slechts door een onbewogen proefleider die op doorgaan aandrong. Pas na afloop van het experiment werd de proefpersoon verteld dat de schokken niet echt waren en dat de kermende collega-proefpersoon een acteur was. In tal van landen en in talloze versies is dit experiment herhaald, steeds met hetzelfde resultaat. De analogie zal niemand ontgaan: de gewetenloze autoriteit, de proefleider, is in staat om het geweten van de argeloze, conformistische burger uit te schakelen en van hem een Eichmann te maken.
Laten we onszelf geen illusies maken. Ook wij gaan zover. Opmerkelijk is dat de ontmaskering, zowel in Milgrams experiment als in de Palo Alto schoolklas, gepaard gaat met een zeer heftige emotionele reactie van de ontmaskerde als hij geconfronteerd wordt met het onweerlegbare bewijs van waartoe hij zich heeft laten brengen.
Analogieën
Hoe kan men in niet-opgelegde, werkelijke situaties de gewetenloze daden van onze bureaucratie ontmaskeren? Men kan dan slechts zijn toevlucht nemen tot een wijzen op de analogie van onze daden met de meest ondubbelzinnige wandaden uit de geschiedenis: die van de nazi's. De reactie is in zulke gevallen even emotioneel als na de ontmaskering in de laboratorium situatie. Helaas alleen met dit verschil: terwijl in het laboratorium de feiten onweerlegbaar zijn wordt in de maatschappelijke situatie alle emotie gestoken in de ontkenning van de analogie.
Kennelijk moet men zelf tot de onderdrukten behoren om de gewetenloze daden van onze bureaucratie te ontmaskeren als een permanente wolf in schaapskleren die onechte en vervalste problemen te lijf gaat. Maar zelfs de onderdrukten zijn vaak blind.
Maar een crime-fighter kan samen met de blinde slachtoffers, de onderdrukten, verloren rechten uit de herinnering terug halen en het systeem ten goede veranderen en de wereld verbeteren:
Veel vaders worden na echtscheiding beroofd van het contact met hun kind, dat (in de praktijk meestal) aan de moeder is toegewezen. Vraagt die vader om rechtsbescherming, dan wordt hem in de rechtszaal, in het bijzijn van de moeder, door de rechter voorhouden: “Meneer, ik kan wel een omgangsregeling treffen, maar wat heeft u daaraan als die toch niet wordt nageleefd”? Eliminatie dus van de buiten spel gezette vader (hij blijft wel onderhoudsplichtig). Heel hun smartelijke strijd om een omgangsregeling is een lijdensweg die bij voorbaat vergeefs is. Soms gebeurt het dat een kind zijn lot in eigen hand neemt, de benen neemt en zijn intrek wil nemen bij zijn vader. Het is ongelooflijk maar waar: er zijn vaders die op zo'n moment, met een verscheurd hart, tegen hun kind zeggen: “De rechter heeft het anders bepaald en die moeten we nu eenmaal gehoorzamen”, opgevoed als ze zijn, niet met de Neurenberger wetten van 1935 (Personen- en familierechtwetten!) maar met Nederlandse Personen- en familierechtwetten, die niet gaan over joden maar over gescheiden mensen. Jood ben je door geboorte, kind van je ouders eveneens.
Joice Roodnat, NRC 3 jan 1986
Labels: Gezondheidszorg, Repressie
Conseo.png)
