Meeste kinderen na 2011 geboren buiten het huwelijk

Volgens kind in de knel organisatie is een groeiend probleem dat méer en meer kinderen worden geboren zonder een geregelde rechtspositie van de vader in de opvoeding. In 1970 werd twee procent van de kinderen buiten het huwelijk geboren. In 1980 was het percentage opgelopen tot vier. Daarna kwam het in een stroomversnelling, in 1990 ging het om 11 procent en het liep op tot 25 procent in 2000. Over het jaar 2003 hadden bijna 31 procent van de kinderen bij de geboorte geen gehuwde ouders.

Voor actuele gegevens heeft kind in de knel een directe verbinding met het Statline centre: Niet echtelijke geboortentrend van het Centraal bureau voor de statistiek. Voorspelling van socioloog econoom informaticus Bert Kerkhof (tevens voormalig docent ontwikkelings psychologie) is dat in nederland na 2011 de meeste kinderen reeds bij geboorte geen vader met geregeld gezag hebben.

De sterke toename heeft te maken met de stijging van het aantal sámenwonende ouders dat een gezin begint. Het merendeel van deze ouders heeft ten tijde van de geboorte in een aantal opzichten een zelfde familieleven als christelijke, joodse en islamitisch gehuwden. In nederland heeft de draagmoeder ongeacht haar geloof altijd wel een wettige positie, volgens fundamentalistische opvattingen geldt dat niet voor de vader. Bij ongewijzigd beleid ontbreekt váker en vaker dat kinderen ook door hun éigen vader worden opgevoed.

Volgens Unicef hebben kinderen recht op béide ouders, ook als er geen huwelijk is ingezegend in moskee, synagoge, kerk, of stadhuis. Nederland heeft het europees verdrag geratificeerd over de rechten van het mens (EVRM). Dit houdt in dat de rechten zoals geformuleerd in de artikelen 3, 8 en 14 in nederland worden genoten. Daarnaast tekende nederland het verdrag over de rechten van het kind (IVRK). Al deze rechten worden door enkele burgemeesters op het platteland en in sommige steden met voeten getreden voor buiten-echtelijke kinderen. De tweede kamer heeft in 1996 onder druk van toenmalig staatssecretaris ella kalsbeek (van de pvda met kleine letters) de wettelijke erkenning van de vader afhankelijk gesteld van een toestemming van de moeder, daarom ontbreekt een erkende vader voor een aantal kinderen.

Verzuim

Nederland heeft verzuimd om vaders bij de erkenning van een kind het juridische gezag toe te kennen. Het natuurlijke gezag dat vader in het gezin heeft, wordt bij gescheiden wonen alleen voortgezet als de moeder daar toestemming voor geeft. Dit geeft de chaos die de oorzaak is van een belangrijk deel van de huidige recessie. De zorg van kinderen na scheiding hangt in de praktijk af van de wil van de moeder en is dikwijls niet half van wat kan. De opvoeding op scholen is grotendeels in handen van schooljuffen. Het toezicht op het lesprogramma en het voldoen aan eindtoetsen vermindert.

Ontbrekend gezag

Het aantal scheidingen onder ongehuwde ouders is hoger dan bij gehuwde ouders. Het merendeel van de scheidingen heeft te maken met beëindiging van ongehuwd samenwonen. Samenwonende vaders maken zich in de gezinssituatie te weinig zorgen over hun zogenoemde juridische gezag. Pas nadat ze gescheiden gaan wonen, blijkt dat de natuurlijke band van beide ouders met de kinderen in Nederland slechts voor een deel wettelijk is geregeld. Kinderen die bij gescheiden wonen hun vader in hun leven willen houden, komen steeds vaker van een koude kermis thuis: Het ontbreekt hun vader aan zogenoemde gerechtelijke status. Vooral aan jonge kinderen is moeilijk uit te leggen waarom vriendjes wel hun eigen vader houden.

Ontbinding van huwelijk

Veelvuldig houdt de tweede kamer zich bezig met echtscheiding. Tot nu toe stonden bij het bevorderen van zorgvuldig uit elkaar gaan, gehuwde ouders en hun kinderen centraal. Dit zijn de ouders die deelnemen aan een (meestal) feestelijke inzegening en hun zogenoemde ja-woord geven. In tweede kamerverband werd in 2007 een wet aangenomen. De 'Wet op het zorgvuldig ouderschap van minister Donner', gaat over de ontbinding ná het huwelijk. Volgens Kindindeknel.nl doet de tweede kamer alsof we nog in 1970 leven. Er is te weinig aandacht voor kinderen die gescheiden wonen van hun vader, die toch een betekenisvolle rol in zijn gezin wil behouden. Een bétere wettelijke grondslag is nodig die recht doet aan de integriteit van het ouderschap ongeacht of een inzegening heeft plaatsgevonden en ongeacht de woonsituatie. Voor de groep van kinderen en hun vaders die na 2010 in de meerderheid zijn, werden lange tijd geen verbeter-voorstel gemaakt. Dit is zittende vaderleiders, wetenschappers en politici aan te rekenen.

Geruzie

De wetgever kan aan de taak van wettelijke vernieuwing zetten. Dit lost veel problemen op. Belgische wetgeving over co-ouderschap is een voorbeeld. Ook moeten we eens kijken naar kinderbescherming in ons land. Deze werksoort strijkt vaders tegen haren in en is eerder oorzaak van verder uit elkaar gaan van de ouders dan van vrede stichten. Vervang tijd- en geldrovende speculatieve gerechtelijke advisering over ouders die apart wonen. Waarheidsvinding is nodig in plaats van laster en smaad. Altijd zullen mensen blijven die er samen niet uitkomen. Tolerantie is mooi en goed, maar de kinderbescherming doet vredelievende mensen geweld aan en het is dit, dat niet langer te dulden is.

Beslag op collectieve middelen

De afgelopen jaren zijn uitgaven voor jeugdzorg verdubbeld, maar blijven achterop bij het groeiende aantal kinderen in probleemhuishoudens. Regelmatig wordt aktie gevoerd door instellingen voor groter beslag op collectieve middelen. Verwachting is dat de inzet van de voornamelijk vrouwelijke gezinsvoogden de problemen van vaderloosheid niet zal kunnen keren.

Verankering

Het hoort tot de politieke correctheid van een nieuwe elite in Nederland, om bij het bevorderen van zorgvuldig ouderschap, thans de gescheiden kinderen en vaders die gescheiden wonen van de moeders centraal te stellen. Sommige ouders en kinderen komen door ontbinding van huwelijk in dit straatje terecht. Te vaak wordt -door de journalistiek- ruzie en agressie tussen exen gepredikt, waar vredig gescheiden wonen vruchten afwerpt voor de opvoeding van de kinderen. Burgers hebben recht op ongehuwd gescheiden wonen, waarbij zij ongestoord samen ouder zijn. Verschillende nieuwe gewoonten, regels en faciliteiten zijn nodig. Gescheiden wonen en tóch gezinsverband hóuden ('co-ouderschap') dient beter juridisch verankerd. Dan kunnen professionals bij de gemeenten, in het onderwijs, in de gezondheidszorg en bij de belastingdienst beter inspelen op de opvoeding, de ontwikkeling en het leven van de gescheiden kinderen en hun ouders.

Doel

Verbetering van het leven van ouders en kinderen die buiten of ná het huwelijk een gezinssituatie (proberen te) onderhouden, al dan niet samenwonend. Erkenning van gescheiden ouderschap door de wetgever en waarachtig onderzoek door het openbaar ministerie stelt justitie in staat een begin te maken met toezicht op de handhavingstaken die orde scheppen in het lange tijd door kranten beschreven geruzie en echtelijk gevecht. Dit be-eindigt verzuim, ontbrekend gezag, ontbinding van huwelijk, geruzie en beslag op collectieve middelen. Zodat welvaart en geluk beter verankerd zijn.

Samenvattend:

1. Ook voor (nog) ongehuwde paren die ouder willen worden bevelen we van harte het sluiten van een ouderschapsplan aan. Notarissen, biedt diensten ook aan ongehuwden aan voor het maken van goede schriftelijk vastgelegde afspraken over de relatie, mogelijke woonsituaties en zorg voor kinderen.
2. Aan de vader dient in Nederland bij de erkenning van een kind ook het juridische gezag toegekend te worden. België doet dit al jarenlang in overeenstemming met de internationale regels, die hun vruchten al in vele landen afwerpen.
3. Uitgangspunt is dat beide ouders ouder blijven. Ongehuwd ouderschap en apart wonen van ouders zijn geen reden om smaad en laster te organiseren, niet door de buren en niet door roddelpers. Bij scheiding is standaard geen advies van kinderbescherming nodig.
4. Alleen indien een rechtbank feitelijk onderzoek wil vanwege feitelijke tekortkomingen van ouders kunnen getuigen-deskundigen worden ingeschakeld. De kinderbescherming is hiertoe onvoldoende op toegerust.
5. Kranten journalisten horen meer objectief te zijn en niet steeds opnieuw de slechtste scheidingen als voorbeeld te willen stellen. Scheiden komt voor bij ouders die na het uit elkaar gaan zeer wel voor de kinderen zorgen. Na het invoeren van het gezamenlijk ouderlijke gezag in 1998 is het aantal co-ouderschappen flink gestegen. Dit is na scheiding een redelijk succesvolle vorm van opvoeden. De behaalde successen mogen niet te niet worden gedaan door de publieke opinie steeds alsmaar te voorzien van horror verhalen over situaties met alleenstaande ouders die er niets van bakken.
6. Bij scheiding van minder daadkrachtige ouders komen in principe beide ouders voor een sociale woning in aanmerking.
7. Tegemoetkomingen die de overheid doet aan ouders ten behoeve van de zorg voor kinderen kan eerlijker over beide ouders verdeeld. Denk aan kinderbijslag, kindgebonden budget en gelijke vergoeding voor rechtshulp. Zodat ook vaders in staat zijn de zorgtaken voor hun kinderen naar behoren uit te voeren.
8. Beide ouders horen aanwezig te zijn op ouderavonden en gesprekken op de school van hun kind(eren). De school dient beide ouders uit te nodigen en uitslagen van schoolonderzoeken te doen toekomen.
9. Uit gegevens over het juridisch ouderschap moeten professional in de gezondheidszorg kunnen opmaken, wie de beide échte (biologische) ouders zijn van een kind. Tot het veertiende levensjaar kan informatie met betrekking tot het kind door beide ouders worden gevraagd. Vanaf het veertiende levensjaar kan het kind verzoeken informatie niet aan de ouders te verstrekken.

In totaal gaat het om bijna 62.000 scheidende kinderen per jaar. Dat zijn meer dan 1200 verdrietige kinderen per week. Over het aantal verdrietige vaders van scheidende kinderen zijn nog geen cijfers bekend. Bij elkaar zijn er naar schatting 500.000 vaderloze kinderen onder de 21 jaar. In Nederland wonen ongeveer 2.500.000 kinderen. Het gaat dus om 1 op de 5. Meer dan 2.000.000 mensen in Nederland missen een familielid door falend familierecht. Scheiding kán een uitkomst zijn, maar levert zelden echte winnaars op. Een gezin dat met conflicten weet om te gaan en een veilige thuishaven vormt blijft toch het beste voor een kind.

Volgens Kind in de knel organisatie is een groeiend probleem dat meer en meer kinderen worden geboren zonder een geregelde rechtspositie van de vader in de opvoeding. In 1970 werd twee procent van de kinderen buiten het huwelijk geboren, volgens gegevens van het Centraal Bureau voor de Statistiek. In 1980 was het percentage opgelopen tot vier. Daarna kwam het in een stroomversnelling. In 1990 ging het om 11 procent en het liep op tot 25 procent in 2000. Over het jaar 2003 hadden bijna 31 procent van de kinderen bij de geboorte geen gehuwde ouders.

Voor de meest actuele gegevens heeft Kind in de knel een directe verbinding met het Statline centre: Niet echtelijke geboortentrend van het Centraal Bureau voor de Statistiek. Voorspelling van socioloog econoom informaticus Bert Kerkhof (tevens voormalig docent ontwikkelings psychologie) is dat in Nederland na 2011 de meeste kinderen al bij geboorte geen vader met geregeld gezag hebben.

De sterke toename betreft de stijging van het aantal samenwonende ouders dat een gezin begint. Het merendeel van deze ouders heeft ten tijde van de geboorte in een aantal opzichten een zelfde familieleven als christelijke, joodse en islamitisch gehuwden. In Nederland heeft de biologische moeder ongeacht haar geloof wel altijd een wettige positie. Dat geldt niet voor de vader. Bij ongewijzigd beleid ontbreekt vaker en vaker dat kinderen ook door hun eigen vader worden opgevoed.

Volgens Unicef hebben kinderen recht op béide ouders. Ook als er geen huwelijk is ingezegend in moskee, synagoge, kerk, of stadhuis. Nederland heeft het verdrag geratificeerd over de Internationale Rechten van het Kind (IVRK) en de Europese Rechten van de Mens (EVRM). Maar deze rechten worden door de regering verwaarloosd voor buiten-echtelijke kinderen. De tweede kamer heeft in 1996 onder druk van de partij van de arbeid de wettelijke erkenning van de vader afhankelijk gesteld van een toestemming van de moeder. Daarom ontbreekt een erkende vader voor een aantal kinderen.

Verzuim

Nederland heeft verzuimd om vaders bij de erkenning van een kind het juridische gezag toe te kennen. Het natuurlijke gezag dat vader in het gezin heeft, wordt bij gescheiden wonen alleen voortgezet als de moeder daar toestemming voor geeft. Dit geeft de chaos die de oorzaak is van een belangrijk deel van de huidige recessie. De zorg van kinderen na scheiding hangt in de praktijk af van de wil van de moeder en is dikwijls niet half van wat kan. De opvoeding op scholen is grotendeels in handen van schooljuffen. Het toezicht op het lesprogramma en het voldoen aan eindtoetsen vermindert.

Ontbrekend gezag

Het aantal scheidingen onder ongehuwde ouders is hoger dan bij gehuwde ouders. Het merendeel van de scheidingen heeft te maken met beëindiging van ongehuwd samenwonen. Samenwonende vaders maken zich in de gezinssituatie te weinig zorgen over hun zogenoemde juridische gezag. Pas nadat ze gescheiden gaan wonen, blijkt dat de natuurlijke band van beide ouders met de kinderen in Nederland slechts voor een deel wettelijk is geregeld. Kinderen die bij gescheiden wonen hun vader in hun leven willen houden, komen steeds vaker van een koude kermis thuis: Het ontbreekt hun vader aan zogenoemde gerechtelijke status. Vooral aan jonge kinderen is moeilijk uit te leggen waarom vriendjes wel hun eigen vader houden.

Ontbinding van huwelijk

Veelvuldig houdt de tweede kamer zich bezig met echtscheiding. Tot nu toe stonden bij het bevorderen van zorgvuldig uit elkaar gaan, gehuwde ouders en hun kinderen centraal. Dit zijn de ouders die deelnemen aan een (meestal) feestelijke inzegening en hun zogenoemde ja-woord geven. In tweede kamerverband werd in 2007 een wet aangenomen. De 'Wet op het zorgvuldig ouderschap van minister Donner', gaat over de ontbinding ná het huwelijk. Volgens Kindindeknel.nl doet de tweede kamer alsof we nog in 1970 leven. Er is te weinig aandacht voor kinderen die gescheiden wonen van hun vader, die toch een betekenisvolle rol in zijn gezin wil behouden. Een bétere wettelijke grondslag is nodig die recht doet aan de integriteit van het ouderschap ongeacht of een inzegening heeft plaatsgevonden en ongeacht de woonsituatie. Voor de groep van kinderen en hun vaders die na 2010 in de meerderheid zijn, werden lange tijd geen verbeter-voorstel gemaakt. Dit is zittende vaderleiders, wetenschappers en politici aan te rekenen.

Geruzie

De wetgever kan aan de taak van wettelijke vernieuwing zetten. Dit lost veel problemen op. Belgische wetgeving over co-ouderschap is een voorbeeld. Ook moeten we eens kijken naar kinderbescherming in ons land. Deze werksoort strijkt vaders tegen haren in en is eerder oorzaak van verder uit elkaar gaan van de ouders dan van vrede stichten. Vervang tijd- en geldrovende speculatieve gerechtelijke advisering over ouders die apart wonen. Waarheidsvinding is nodig in plaats van laster en smaad. Altijd zullen mensen blijven die er samen niet uitkomen. Tolerantie is mooi en goed, maar de kinderbescherming doet vredelievende mensen geweld aan en het is dit, dat niet langer te dulden is.

Beslag op collectieve middelen

De afgelopen jaren zijn uitgaven voor jeugdzorg verdubbeld, maar blijven achterop bij het groeiende aantal kinderen in probleemhuishoudens. Regelmatig wordt aktie gevoerd door instellingen voor groter beslag op collectieve middelen. Verwachting is dat de inzet van de voornamelijk vrouwelijke gezinsvoogden de problemen van vaderloosheid niet zal kunnen keren.

Verankering

Het hoort tot de politieke correctheid van een nieuwe elite in Nederland, om bij het bevorderen van zorgvuldig ouderschap, thans de gescheiden kinderen en vaders die gescheiden wonen van de moeders centraal te stellen. Sommige ouders en kinderen komen door ontbinding van huwelijk in dit straatje terecht. Te vaak wordt -door de journalistiek- ruzie en agressie tussen exen gepredikt, waar vredig gescheiden wonen vruchten afwerpt voor de opvoeding van de kinderen. Burgers hebben recht op ongehuwd gescheiden wonen, waarbij zij ongestoord samen ouder zijn. Verschillende nieuwe gewoonten, regels en faciliteiten zijn nodig. Gescheiden wonen en tóch gezinsverband hóuden ('co-ouderschap') dient beter juridisch verankerd. Dan kunnen professionals bij de gemeenten, in het onderwijs, in de gezondheidszorg en bij de belastingdienst beter inspelen op de opvoeding, de ontwikkeling en het leven van de gescheiden kinderen en hun ouders.

Doel

Verbetering van het leven van ouders en kinderen die buiten of ná het huwelijk een gezinssituatie (proberen te) onderhouden, al dan niet samenwonend. Erkenning van gescheiden ouderschap door de wetgever en waarachtig onderzoek door het openbaar ministerie stelt justitie in staat een begin te maken met toezicht op de handhavingstaken die orde scheppen in het lange tijd door kranten beschreven geruzie en echtelijk gevecht. Dit be-eindigt verzuim, ontbrekend gezag, ontbinding van huwelijk, geruzie en beslag op collectieve middelen. Zodat welvaart en geluk beter verankerd zijn.

Samenvattend:

1. Ook voor (nog) ongehuwde paren die ouder willen worden bevelen we van harte het sluiten van een ouderschapsplan aan. Notarissen, biedt diensten ook aan ongehuwden aan voor het maken van goede schriftelijk vastgelegde afspraken over de relatie, mogelijke woonsituaties en zorg voor kinderen.
2. Aan de vader dient in Nederland bij de erkenning van een kind ook het juridische gezag toegekend te worden. België doet dit al jarenlang in overeenstemming met de internationale regels, die hun vruchten al in vele landen afwerpen.
3. Uitgangspunt is dat beide ouders ouder blijven. Ongehuwd ouderschap en apart wonen van ouders zijn geen reden om smaad en laster te organiseren, niet door de buren en niet door roddelpers. Bij scheiding is standaard geen advies van kinderbescherming nodig.
4. Alleen indien een rechtbank feitelijk onderzoek wil vanwege feitelijke tekortkomingen van ouders kunnen getuigen-deskundigen worden ingeschakeld. De kinderbescherming is hiertoe onvoldoende op toegerust.
5. Kranten journalisten horen meer objectief te zijn en niet steeds opnieuw de slechtste scheidingen als voorbeeld te willen stellen. Scheiden komt voor bij ouders die na het uit elkaar gaan zeer wel voor de kinderen zorgen. Na het invoeren van het gezamenlijk ouderlijke gezag in 1998 is het aantal co-ouderschappen flink gestegen. Dit is na scheiding een redelijk succesvolle vorm van opvoeden. De behaalde successen mogen niet te niet worden gedaan door de publieke opinie steeds alsmaar te voorzien van horror verhalen over situaties met alleenstaande ouders die er niets van bakken.
6. Bij scheiding van minder daadkrachtige ouders komen in principe beide ouders voor een sociale woning in aanmerking.
7. Tegemoetkomingen die de overheid doet aan ouders ten behoeve van de zorg voor kinderen kan eerlijker over beide ouders verdeeld. Denk aan kinderbijslag, kindgebonden budget en gelijke vergoeding voor rechtshulp. Zodat ook vaders in staat zijn de zorgtaken voor hun kinderen naar behoren uit te voeren.
8. Beide ouders horen aanwezig te zijn op ouderavonden en gesprekken op de school van hun kind(eren). De school dient beide ouders uit te nodigen en uitslagen van schoolonderzoeken te doen toekomen.
9. Uit gegevens over het juridisch ouderschap moeten professional in de gezondheidszorg kunnen opmaken, wie de beide biologische ouders zijn van een kind. Tot het veertiende levensjaar kan informatie met betrekking tot het kind door beide ouders worden gevraagd. Vanaf het veertiende levensjaar kan het kind verzoeken informatie niet aan de ouders te verstrekken.

In totaal gaat het om bijna 62.000 scheidende kinderen per jaar. Dat zijn meer dan 1200 verdrietige kinderen per week. Over het aantal verdrietige vaders van scheidende kinderen zijn nog geen cijfers bekend. Bij elkaar zijn er naar schatting 500.000 vaderloze kinderen onder de 21 jaar. In Nederland wonen ongeveer 2.500.000 kinderen. Het gaat dus om 1 op de 5. Meer dan 2.000.000 mensen in Nederland missen een familielid door falend familierecht. Scheiding kán een uitkomst zijn, maar levert zelden echte winnaars op. Een gezin dat met conflicten weet om te gaan en een veilige thuishaven vormt blijft toch het beste voor een kind.

Lees verder…

• Erik van der Waal: Valse geboorte aangiften ontnemen kinderen hun vader al bij geboorte

Labels: Wetenschap